De held van Levensloop

De 3de editie van Levensloop Maaseik, is geschiedenis. Het gras van onder de houten tentenvloeren, krijgt kans om opnieuw groen te kleuren en de geur van drank en eten wordt opgeslorpt door het water in het kanaal. Deze editie heeft een held gebaard. Het is niet één van onze comitéleden. Ook niet één van onze vele vrijwilligers of teamleden. Ook niet de man die verlof nam om dagenlang met een heftruck langs en over het terrein te crossen. Het is wel Rico Everts uit Neeroeteren.

Rico Everts – de man met de pet op de foto – slaagde erin om op zijn eentje de 24 uur van Levensloop vol te lopen. Geheel in de marge, zonder camera’s of media-aandacht. En dat was waarschijnlijk ook zo gebleven, was er niet die ene medewerker van het Rode Kruis in Maaseik.

Rode Kruis

Het moet zondagmorgen rond 09.00 uur zijn geweest toen ik werd aangeklampt door een vrijwilliger van het Rode Kruis. Excuseer mij mijn emotionaliteit, zei hij. Waarna hij in tranen uitbarstte. Het duurde even alvorens hij zijn verhaal kon doen.

Tussen de deelnemers aan Levensloop in Maaseik, wandelde iemand zonder opvallende kleren of speciale schoenen. Gewoon een jongeman in zijn alledaagse kleren. Met aan zijn voeten, de schoenen waarmee hij werkt in de bouw. Nu bleek wandelen een duidelijk eufemisme … het bleek eerder om strompelen te gaan.

De jongeman zat er lichamelijk duidelijk door en dat beroerde de man van het Rode Kruis. Ze hadden hem gevraagd, gesmeekt, om te stoppen. Het mocht niet baten. Hij was fysiek op maar mentaal wist hij van geen ophouden. Het is bijna gedaan, zei de telg van de familie Everts uit Neeroeteren.

Ook dat was een eufemisme. Het was die nacht 5° geweest en de temperatuur zou langzaam maar zeker oplopen tot 25° op de slotdag van Levensloop. Hij had bovendien nog bijna 6 uur of 25% van zijn traject te gaan.

Het comité kon niet tussenkomen. Als Rico niet wilde stoppen, konden wij hem daartoe niet verplichten.

Zijn wil en motivatie om door te zetten – en te herleiden tot een pijnlijk overlijden in de familie – bleken te groot.

Solidariteit

Er werden wel afspraken gemaakt.

Hij mocht niet langer de buitenbaan gebruiken, alleen de piste waarop we hem konden zien.

Hij mocht niet langer alleen wandelen maar onder begeleiding.

En hij moest verplicht drinken na iedere ronde.

Gaandeweg begon zijn manier van lopen op te vallen en daarmee het verhaal van de man met de krullen en de zwarte pet. Gaandeweg begonnen mensen aan te sluiten tot de groep tot meer dan 100 mensen groeide bij de laatste ronde die Rico aflegde.

Toen hij daarna het terrein op strompelde, met ondersteuning van zijn vrouw, kreeg hij een staande ovatie van de meer dan 1 000 aanwezigen.

Het was een kippenvelmoment en alles wat hij kwijt wilde – toen hij in de rolstoel zakte waarmee het Rode Kruis kwam aandraven – waren de woorden.

Kun je de presentator vragen om alle mensen te bedanken die mij gesteund hebben.