Uit liefde voor Maaseik en de klant

Zo nu en dan schrijf ik over Maaseik. Voor deze blog, de krant of een ander medium. De eerste keer nagenoeg 40 jaar geleden. In een studentenblad. Over de opening van ’t Viooltje in Maaseik en de opkomst van bio- en natuurvoeding.

Vandaag sluit de winkel …

Zoals tegenwoordig bij het sluiten van menig winkel het geval is, laten de commentaren niet lang op zich wachten.

Er was geen opvolging (de zoon liep er warm voor).

Je kunt niet met de wagen tot bij de zaak (de auto kan voor de deur geparkeerd worden).

Parkeren is er te duur (het gaat om een private parking waarvoor niet betaald moet worden).

Mensen kopen die producten niet meer (besteding verdubbelde tussen 2008 en 2016 in België).

De kwaliteit deugt niet en de uitbaters zijn niet vriendelijk (dan houd je het geen 40 jaar uit).

Ieder zijn mening natuurlijk maar finaal is er 1 mening relevant.

Die van de klant!

Wie betaalt, bepaalt

Er doen zich verschuivingen voor binnen de markt.

Ook in Maaseik en nieuw is deze tendens niet.

20 jaar geleden ontving Maaseik subsidies voor het opmaken en uitvoeren van een strategisch commercieel plan om leegloop tegen te gaan. Het plan resulteerde o.a. in Kloosterbempden.

Wat in Maaseik wel zou moeten opvallen, is het opdrogen van de koopstroom uit de ons omringende gemeenten. Dit in vergelijking met soortgelijke locaties (VRIND) en de provincie of het Vlaams gewest.

Koopstroom Maaseik

Ook hierover kunnen we een boompje opzetten of meteen imaginaire voorstellen lanceren. Bij voorkeur op Facebook. Hoe goed bedoeld ook, kunnen we ons in dit stadium permitteren om te experimenteren of met losse flodders te schieten?

Moeten we niet doordacht en doortastend structureel aan de slag om in eerste instantie te behouden wat we hebben en daarop verder te bouwen richting toekomstvisie?

Promobijdrage

Niets doen, is natuurlijk het ergste wat we kunnen doen.

Hoewel pleiten voor het afschaffen van de promobijdrage minstens even erg is.

Het is niet omdat de invulling van het centrummanagement niet het verhoopte resultaat oplevert, dat men het budget moet schrappen. Dat is het kind met het badwater weggooien.

Zeker als je ermee rekening houdt dat ondernemersverenigingen er 12 jaar lang om gevraagd hebben.

Heroriënteer desnoods de activiteiten en laat ons achterhalen waarom de klant Maaseik links laat liggen. Niet op basis van speculaties. Niet op basis van politieke meningen. Niet op basis van plannen van studiebureaus. Niet op basis van individuele meningen van zelfstandige ondernemers.

Wel op basis van wiens mening er het meeste toe doet nl. hij of zij die bereid is (was) om naar de binnenstad af te zakken en er geld en tijd te spenderen.