Maaseikenaar van het jaar

De Maaseikenaar van het jaar … komt uit Neeroeteren.

Hoe vaak heb ik het moeten horen – en soms ontgelden – dat de eerste laureaat van de eindejaarsverkiezing iemand uit de deelgemeente Neeroeteren was en niet iemand uit het centrum van Maaseik.

Terwijl – in datzelfde Neeroeteren – campagnemateriaal langs de weg gemolesteerd werd en een affiche van de actie voor mijn ogen verscheurd werd in een lokale horecazaak.

Het zit nog steeds diep.

Een harde kern heeft de fusie van precies 40 jaar geleden, nog niet verteerd.

Dat dit zijn weerslag heeft op een initiatief dat een verdienstelijke inwoner van Maaseik in de bloemen zet, is pijnlijk en bijzonder triest.

Zeker omdat ik het concept lanceerde als antwoord op de verruwing van de samenleving en het afnemend respect voor mensen dat vooral online waarneembaar is.

Ook al omdat mij geen partijdigheid verweten kon worden. Ten tijde van de wedstrijd woonde en werkte ik immers in Brussel (voor ik in 2017 terugkeerde naar Maaseik).

Bovendien was de eerste laureaat  – Harry Everts – iemand die onbesproken is, onmiskenbaar zijn verdienste heeft en tot de 5 bekendste Maaseikenaren aller tijden behoort.

Avond van de Maaseikenaar

Onbekend maakt onbemind, heet het spreekwoord. Daarom organiseerde ik – op basis van de ervaring naar aanleiding van de eerste editie – een avond waarbij 10 genomineerden werden voorgesteld aan de hand van getuigenissen, een gesprek, hun werk of een video-opname.

Het werd een geslaagde Avond van de Maaseikenaar maar de polarisatie werd er niet minder door.

Noemenswaardig was de aanwezigheid en het engagement van de burgemeester van Maaseik. Op het eerste zicht een normale zaak en toch niet vanzelfsprekend. De droom bij het opzetten van het concept, was immers een nieuwjaarsreceptie op de Markt met bekendmaking en prijsuitreiking aan de winnaar. Die droom werd al vlug – om principiële redenen – verbrijzeld door een besluit van het College van burgemeester en schepenen.

Quo vadis?

Ik weet het niet.

Wat ik wel weet, is dat het de moeite is om verder te werken aan een formule die de Maaseikenaar van het jaar doet landen.

Het blijft immers een unieke onderscheiding waarbij men één ding dreigt te vergeten.

Het gaat om het waarderen van mensen. Omwille van wie ze zijn of wat ze doen. Het gaat om mensen die iets betekenen of betekend hebben voor onze samenleving en die daarvoor een pluim verdienen.

Dat alleen én de reactie van de mensen die de prijs in ontvangst mochten nemen, maakt dat de Maaseikenaar van het jaar moet blijven bestaan.

Ik heb tijd om na te gaan onder welke vorm dat moet gebeuren en daarvoor ga ik verschillende mensen consulteren.

Geef een seintje als je wilt meedenken …

Maaseikenaar

Update

Ondertussen heb ik verschillende mensen geconsulteerd.

Ik kan niet anders, dan vaststellen dat het immobilisme groot is en de bereidheid tot samenwerking klein.

Om dingen te kunnen veranderen, heb ik besloten om op te komen bij de gemeenteraadsverkiezingen. Ik vind het weinig correct om in die omstandigheden verder de organisatie van de Maaseikenaar van het jaar op mij te nemen. Omdat er niets of niemand anders dit wenst over te nemen, zie ik mij genoodzaakt om de eindejaarsactie te staken.

Ik troost mij met de gedachte, dat de Cultuurprijs – die de stad Maaseik binnenkort gaat uitreiken – een waardig alternatief kan zijn voor de Maaseikenaar van het jaar. Weliswaar beperkt tot cultuur … maar kwam niet de meerderheid van de genomineerde Maaseikenaren van het jaar, hiervoor in aanmerking?