Busje komt zo …

De verhuis van het oude naar het nieuwe ziekenhuis in Maaseik, is voorzien voor half september.

Compleet met een bus van De Lijn tot aan de deur.

Dat lijkt de normaalste zaak van de wereld en toch was dit lange tijd niet het geval.

Voettocht

Iedereen had het mij nog zo gezegd een paar dagen voordien. Een goede gezondheid en veel succes met de verhuis in het nieuwe jaar.

Het mocht niet baten.

Even na Nieuwjaar werd ik ziek en de koorts steeg tot 39.5°

De huisarts vond geen oorzaak en het raadzaam om naar een ziekenhuis te gaan. Ik wilde liefst in Maaseik en dus nam ik trein en bus vanuit Brussel. Op zich – in de gegeven omstandigheden – een helletocht maar het ergste moest nog komen. De voettocht van aan de Bospoort tot aan het (oude) ziekenhuis.

In normale omstandigheden een paar minuten stappen. Met een lichaam dat niet meewilde, bijna een half uur.

Petitie

Groot was mijn verontwaardiging toen ik even later vernam dat vervoersmaatschappij De Lijn geen stopplaats voorzag aan het nieuwe ziekenhuis. Mensen moesten maar 300 meter lopen van aan de Diestersteenweg tot aan de ingang van het ziekenhuis Maas & Kempen.

Mijn lijdensweg indachtig én het feit dat ikzelf nog in staat was om tot aan het ziekenhuis te geraken zonder hulpmiddelen – in tegenstelling tot anderen – maakte mij boos en opstandig. In die mate dat ik prompt een petitie startte waarvan ik de resultaten later aan de burgemeester van Maaseik overhandigde.

Het stadsbestuur was verwikkeld in zware onderhandelingen met De Lijn en ik ging ervan uit dat de Maaseiker onderhandelaars extra munitie konden gebruiken. Veeleer dan de petitie af te geven aan De Lijn met als risico dat zij zou ondersneeuwen op een of ander bureel.

Eind goed, al goed

Ondertussen is de kanker uit mijn lichaam verdwenen en stopt een bus aan de ingang van het nieuwe ziekenhuis in Maaseik.

Ik zal nooit weten of de petitie een steentje verlegd heeft in de bedding van de Maas. Het leverde mij wel alvast de sympathie op van personeelsleden in het ziekenhuis die dat op ludieke wijze lieten blijken na mijn operatie.

En het gaf de meer dan 700 mensen die de petitie ondertekenden, een uitlaatklep om hun (terecht) ongenoegen te laten blijken.

Ik wil langs deze weg allen danken voor de vuist die ze maakten om mee op tafel te kloppen voor een bus tot aan de ingang van het ziekenhuis.